آینه تمام نمای ادارات ایرانی
 

همیشه یک سری برنامه ها هستند که به اصطلاح انسان را سرکیف می آورد، این برنامه ها معمولا به صراحت حرفهای نهفته انسان را بازگو می کنند و بر همین اساس هم آنقدر روان و ساده با مخاطب ارتباط برقرار می کند که تماشاگر از اینکه یکی پیدا شده که بگوید او چه می گوید ذوق می کند و البته باور پذیری یک مجموعه عامل مهم این ذوق است، باور پذیری و همذات پنداری تمام و کمال زمانی معنا پیدا می کند که مخاطب با محیط آن برنامه نیز آشنا باشد.

یک حس خیلی جالب و هیجان خاصی سراغ آدم میاد وقتی با یک نفر در ارتباطی، ولی اونو تا حالا ندیدی! تو این محیط مجازی هم خیلی از ماها هنوز همدیگر و ندیدیم، یک نگاه به پیوندهای این وبلاگ بندازید... من از بین اینها هنوز خیلی هاشونو ندیدم، اما صبح چهارشنبه یک اتفاق جالب افتاد و من یک نفر از همکاران وبلاگی خودم رو دیدم، بله! من موفق شدم تا در مصاحبه ای همکار عزیز و خوش ذوق خودم احمد صبریان رو ببینم، خیلی جالب بود چون نه من اونو شناختم نه اون منو! حالا من از این آشنایی خیلی خوشحالم و مسبب اونو احسان رحیم زاده می دونم که بهش گفتم بیاد مصاحبه، ولی خودش نیومد و آقای صبریان به جاش اومد! 

ولی هنوز خیلی ها هستند که فقط اسماً می شناسمشون و لحظه شماری می کنم که اونها رو ببینم. واسه شما هیجان نداره دیدن کسی که می شناسینش ولی ندیدینش؟

یکی از مشکلاتی که همیشه خبرنگاران ـ یا حد اقل من ـ باهش درگیرم، اینه که متاسفانه خیلی از هنرمندان رو می شناسند و می دونند که مثلا فلان بازیگر آدم خوبیه یا آدم بد اخلاقیه؟ همین دونستن باعث میشه که جور دیگه فیلمشانو رو نگاه کنند، مثلا وقتی من با آقای x مصاحبه گرفتم و دیدم کلا آدم نرمالی نیست، وقتی فیلمش رو می بینم، هرقدر هم که بنده خدا کمدی باشه و بخندونه ولی من نمی تونم اون خنده هار و باور کنم و البته بالعکس اون هم صادقه، یعنی وقتی من می بینم که کسی مثل «سعید سهیلی» آدم خوبیه و همیشه با روی باز و خنده با من صحبت کرده هرجوری هست خودمو راضی می کنم که فیلماش هم خوبن! ضمن اینکه غیر از فیلماش طرفدار خودش هم می شم، واسه همین هم مدتیه که به عنوان یک خراسانی شدیدا سعید سهیلی رو دوست دارم و کاراش رو دنبال می کنم و غالبا هم طرفداریش رو می کنم، واسه همین هم هست که الان نگرانم... از وقتی که شنیدم «رضا شفیعی جم» و «جواد رضویان» بازیگران اصلی فیلم جدیدش هستند به دلم افتاده فیلم جدید سهیلی برعکس «چهار انگشتی» فیلم خوبی نمی شه، کاری از دستم بر نمیاد، فقط امیدوارم فکرم اشتباه باشه... همین!

دوستان عزیز وبلاگ نویسان مشهدی!

خاضعانه ترین سلام ما را پذیرا باشید...

شیوخ عرب خلیج همیشه فارس، دارند این خلیج همیشه نیلگون ایرانی را از چنگمان در می آورند. باید بجنبیم که دارد دیر می شود. اگر موافقید طی هفته آینده در مقابل دفتر سازمان ملل در مشهد تجمع کنیم و یک بار هم که شده غیرت وبلاگ نویس های مشهدی را به رخ اعراب و کشورک امارات بکشیم. بیایید اعلام نفرت کنیم... بیایید از خلیج فارس دفاع کنیم...

با تمام احترامی که برای وحید عدالتی قائلم و حالا هم به دعوتش لبیک گفتم و از شما هم می خواهم که این کار را بکنید، ولی به نظر من خلیج فارس، عرب و یا انگلیس هیچ فرقی نمی کنه! حالا اونا یک عمر بگن خلیج عربی، ما هم این ور هی تصحیح کنیم بگیم خلیج فارسی. همینجوریه که از کارهای اصلیمون عقب می مونیم... ولی در عین حالا باید حرکت خوبی باشه، همکاری شما را می ستاییم!

چهلمین روز درگذشت قربانیان حادثه راهيان نور نزدیک است و من و تمامي اهالي مطبوعاتِ شهرم ياد و خاطره اين عزيزان را گرام ميداريم و تسليتي رو نثار قلب داغديده خانواده هاي آنان مي كنيم...

 علي الخصوص "حبيب قاآني" عزيز كه يكي از نزديكانش رو از دست داده است.

                                                                                 خدایش بیامرزد

سر کار خانم محترمه "رخشان بنی اعتماد" کارگردان نامی ایران طی یک اقدام جو گیرانه در مراسم بزرگداشت خود در لندن بدون پوشش اسلامی حاضر شد!
      
گمانه زنی ها حکایت از آن دارد که پس از بازگشت از فرنگ در روند فیلمسازی ایشان اختلالی پیش بیاد!

از این به بعد چون می خوام با اجازه جمع حاضر، پدر و مادرم و مسوولين محترم كشوري و لشگري يكم واسه كنكور بخونم و نمي تونم فعاليت چنداني در عرصه مطبوعات داشته باشم، از اين مطالب كه هيچ ربطي به حوزه فعاليتم نداره هم مي ذارم... اين فعلا اوليش!
لازم به ذكر است كه من در تاريخ دهم تيرماه ۱۳۸۷ در سال نوآوري و شكوفايي امتحان كنكور سراسري هنر دارم و تا اين لحظه فقط بالغ بر ۵۰۰هزار تومان خرج كتاب و كلاس كردم، ولي تا كنون هيچ يك از آن ها را نخوانده ام و به قولي هنوز نوي نويند...