آخرین روز حضورم در پایتخت را می خواهم برای خودم باشم، چرا که این چند روزه انقدر عرق ریخته ام که بزرگترین آرزویم یک هواخوری درست و حسابیست! تصمیم می گیرم صبح زود از خواب بلند شوم و سری به بهشت زهرا(س) بزنم، برای همین صاحبخانه را سیخ می کنم که او هم با من همراه شود، صبح به اتفاق «علیرضا» و «میکائیل» دوستش به سمت جاده قم حرکت می کنیم. به جز پدر علیرضا کسی را در بهشت زهرا نداریم، پس بلافاصله می خواهم که به قطعه هنرمندان برویم، با پرسش های زیادی بالاخره به تابلویی می رسم که روی آن نوشته شده

                                                «قطعه هنرمندان»

وارد که می شوم می بینم سر یکی از قبرها خیلی شلوغ است، بی درنگ به سمتش می روم، بله... مقبره «مرحوم محمدعلی فردین» است، یک گروه که من اسمشان را «عشق فردین» گذاشته ام دور قبر جمع شده اند و ترانه های فردین را باهم می خوانند، مراسم خوانندگی که تمام می شود هم دور هم می نشینند از خاطراتشان با فردین تعریف می کنند، آخر اکثر آنها بزرگترین افتخارشان این است که یک بار مرحوم را از نزدیک دیده اند، از لابلای صحبتهایشان می فهمم که پنجشنبه ها هم دستگاه ویدئو پخش اینجا می آورند و فیلمهای فردین را تماشا می کنند! از کنارشان رد می شوم... بیش از نیمی از صاحبان مزار را نمی شناسم چون به جز هنرمندان، فرهیختگان دیگری مثل اساتید دانشگاه و مترجمان هم میانشان دیده می شود، افسوس که سر هر قبری می رسم انگار هیچ کس زیر این خاک نیست، آن چنان غبار روی آنها نشسته که معلوم است دست کم طی یک ماه گذشته هیچ کس به دیدارشان نیامده، از «اسماعیل داور فر» که از آخرین هاشان بود تا «جهانگیر فروهر» که شاید از اولین ها باشد... ادامه مطلب را ببینید تا متوجه شوید که در قطعه هنرمندان بهشت زهرا چه می گذرد؟

روزی که داشتم با مهندس پژمان مصاحبه می کردم، یک اتفاق جالب افتاد، بعد که فکر کردم دیدم تا حالا تو مصاحبه هام از این دست اتفاقات زیاد بوده، با خودم گفتم حتما برای همه بوده چیزهایی بوده که اون مصاحبه رو به گفتگویی خاطره انگیز بدل کرده، واسه همین بد ندیدم که همه خبرنگارها رو به یک بازی وبلاگی که الان تو این دنیای مجازی تا حدودی رسمیت هم پیدا کرده دعوت کنم و اون اینه که هرکسی بیاد و خاطره انگیزترین مصاحبه اش رو بنویسه و بگه که چرا اون مصاحبه براش جالب بوده؛

* شما هم تو ادامه مطلب بخونید و خودتون بنویسید...

دوباره تشکر، دوباره از احسان رحیم زاده! خوشبختانه مصاحبه ای که می خونید تک وتنها صورت گرفت و غیر از من کسی پاش نبود نتیجتا هیچ بنی بشری نمی تونه ادعا کنه که سوالاتش استفاده شده، نکته دوم اینکه دوستانی که ضمن ابراز لطف به اینجانب قصد پشت پا زدن رو داشتند در جریان باشند که موفق نشدند و همینطور که ملاحظه می کنید این گفتگوی من هم چاپ شد، خودم بارها به دوستان توصیه کردم که وبلاگ نباید مکانی برای ابراز خصومتهای شخصی باشه و امیدوارم این آخرین پست اینجورکی باشه!

به روزم!

مقابلش که می نشینی به سختی نشانه هایی از پیری در وجودش احساس می کنی، ولی خودش این موضوع را قبول ندارد. خیلی معمولی گفتگو را شروع می کند، اما وقتي سر سخن مي آید آنقدر شیرین صحبت می کند که حیفت می آید با سوالاتت صحبت کردنش را قطع کنی. تمایل چندانی به گلایه و درد دل ندارد و تاکید می کند که حرفهایش اعتراض نیست بلکه یک راهکار است ولی برخی دردها را این بار نتوانست کتمان کند. «استاد علی نصیریان» نمایش نامه های زیادی نوشته است که معروف ترینش «بلبل سرگشته» است، او از اولین کسانی است که نمایش ایرانی را در خارج از کشور روی صحنه برده ولی همیشه آثار او به احیای سنت ها و افسانه های پارسی مشهورند، گفتگوی دو ساعته ما با این هنرمند دلسوز را می خوانید؛  

آینه تمام نمای ادارات ایرانی
 

همیشه یک سری برنامه ها هستند که به اصطلاح انسان را سرکیف می آورد، این برنامه ها معمولا به صراحت حرفهای نهفته انسان را بازگو می کنند و بر همین اساس هم آنقدر روان و ساده با مخاطب ارتباط برقرار می کند که تماشاگر از اینکه یکی پیدا شده که بگوید او چه می گوید ذوق می کند و البته باور پذیری یک مجموعه عامل مهم این ذوق است، باور پذیری و همذات پنداری تمام و کمال زمانی معنا پیدا می کند که مخاطب با محیط آن برنامه نیز آشنا باشد.

یک حس خیلی جالب و هیجان خاصی سراغ آدم میاد وقتی با یک نفر در ارتباطی، ولی اونو تا حالا ندیدی! تو این محیط مجازی هم خیلی از ماها هنوز همدیگر و ندیدیم، یک نگاه به پیوندهای این وبلاگ بندازید... من از بین اینها هنوز خیلی هاشونو ندیدم، اما صبح چهارشنبه یک اتفاق جالب افتاد و من یک نفر از همکاران وبلاگی خودم رو دیدم، بله! من موفق شدم تا در مصاحبه ای همکار عزیز و خوش ذوق خودم احمد صبریان رو ببینم، خیلی جالب بود چون نه من اونو شناختم نه اون منو! حالا من از این آشنایی خیلی خوشحالم و مسبب اونو احسان رحیم زاده می دونم که بهش گفتم بیاد مصاحبه، ولی خودش نیومد و آقای صبریان به جاش اومد! 

ولی هنوز خیلی ها هستند که فقط اسماً می شناسمشون و لحظه شماری می کنم که اونها رو ببینم. واسه شما هیجان نداره دیدن کسی که می شناسینش ولی ندیدینش؟

یکی از مشکلاتی که همیشه خبرنگاران ـ یا حد اقل من ـ باهش درگیرم، اینه که متاسفانه خیلی از هنرمندان رو می شناسند و می دونند که مثلا فلان بازیگر آدم خوبیه یا آدم بد اخلاقیه؟ همین دونستن باعث میشه که جور دیگه فیلمشانو رو نگاه کنند، مثلا وقتی من با آقای x مصاحبه گرفتم و دیدم کلا آدم نرمالی نیست، وقتی فیلمش رو می بینم، هرقدر هم که بنده خدا کمدی باشه و بخندونه ولی من نمی تونم اون خنده هار و باور کنم و البته بالعکس اون هم صادقه، یعنی وقتی من می بینم که کسی مثل «سعید سهیلی» آدم خوبیه و همیشه با روی باز و خنده با من صحبت کرده هرجوری هست خودمو راضی می کنم که فیلماش هم خوبن! ضمن اینکه غیر از فیلماش طرفدار خودش هم می شم، واسه همین هم مدتیه که به عنوان یک خراسانی شدیدا سعید سهیلی رو دوست دارم و کاراش رو دنبال می کنم و غالبا هم طرفداریش رو می کنم، واسه همین هم هست که الان نگرانم... از وقتی که شنیدم «رضا شفیعی جم» و «جواد رضویان» بازیگران اصلی فیلم جدیدش هستند به دلم افتاده فیلم جدید سهیلی برعکس «چهار انگشتی» فیلم خوبی نمی شه، کاری از دستم بر نمیاد، فقط امیدوارم فکرم اشتباه باشه... همین!

دوستان عزیز وبلاگ نویسان مشهدی!

خاضعانه ترین سلام ما را پذیرا باشید...

شیوخ عرب خلیج همیشه فارس، دارند این خلیج همیشه نیلگون ایرانی را از چنگمان در می آورند. باید بجنبیم که دارد دیر می شود. اگر موافقید طی هفته آینده در مقابل دفتر سازمان ملل در مشهد تجمع کنیم و یک بار هم که شده غیرت وبلاگ نویس های مشهدی را به رخ اعراب و کشورک امارات بکشیم. بیایید اعلام نفرت کنیم... بیایید از خلیج فارس دفاع کنیم...

با تمام احترامی که برای وحید عدالتی قائلم و حالا هم به دعوتش لبیک گفتم و از شما هم می خواهم که این کار را بکنید، ولی به نظر من خلیج فارس، عرب و یا انگلیس هیچ فرقی نمی کنه! حالا اونا یک عمر بگن خلیج عربی، ما هم این ور هی تصحیح کنیم بگیم خلیج فارسی. همینجوریه که از کارهای اصلیمون عقب می مونیم... ولی در عین حالا باید حرکت خوبی باشه، همکاری شما را می ستاییم!

چهلمین روز درگذشت قربانیان حادثه راهيان نور نزدیک است و من و تمامي اهالي مطبوعاتِ شهرم ياد و خاطره اين عزيزان را گرام ميداريم و تسليتي رو نثار قلب داغديده خانواده هاي آنان مي كنيم...

 علي الخصوص "حبيب قاآني" عزيز كه يكي از نزديكانش رو از دست داده است.

                                                                                 خدایش بیامرزد

سر کار خانم محترمه "رخشان بنی اعتماد" کارگردان نامی ایران طی یک اقدام جو گیرانه در مراسم بزرگداشت خود در لندن بدون پوشش اسلامی حاضر شد!
      
گمانه زنی ها حکایت از آن دارد که پس از بازگشت از فرنگ در روند فیلمسازی ایشان اختلالی پیش بیاد!

به جاي يادداشت؛

آنچه ما اسمش را جنجال گذاشتيم!

◄ يكم؛ انتخابات دعوت

◄ دوم ؛ اليور احمدي نژاد!

◄سوم ؛ آي با كلاه ، آي بي كلاه

◄ چهارم؛ يانگوم سه شب آمد

◄ پنجم؛ عمر شريف مارمولك مي شود!

◄ ششم؛ اعتراضات الكي

از این به بعد چون می خوام با اجازه جمع حاضر، پدر و مادرم و مسوولين محترم كشوري و لشگري يكم واسه كنكور بخونم و نمي تونم فعاليت چنداني در عرصه مطبوعات داشته باشم، از اين مطالب كه هيچ ربطي به حوزه فعاليتم نداره هم مي ذارم... اين فعلا اوليش!
لازم به ذكر است كه من در تاريخ دهم تيرماه ۱۳۸۷ در سال نوآوري و شكوفايي امتحان كنكور سراسري هنر دارم و تا اين لحظه فقط بالغ بر ۵۰۰هزار تومان خرج كتاب و كلاس كردم، ولي تا كنون هيچ يك از آن ها را نخوانده ام و به قولي هنوز نوي نويند...

هزاران سلام بهاری تقدیم به همه اونایی که در نبود من به این وبگاه محقر سری می زدند و صاحبخانه را مورد لطف قرار می دادند...

راستش غیبت من چند تا دلیل داشت که یکیش فعالیتهای سیاسی در آستانه انتخابات بود، بعد از اون هم بازی کردن در نمایش «بی بهانه به یادم باش...» در «دومین جشنواره تئاتر پویا» مقدار زیادی از وقتم رو گرفته بود، تدوین نماهنگ «اردی بهشت» که تو محرم ساخته بودم هم مزید بر علت شده بود، ناگفته نمونه که یه مدت هم مودم رو سیستمم نصب نبود و مهم تر از همه اینکه چند وقته که مطالبم رو می برم تو دفتر نشریه تایپ می کنم، واسه همین فایلشو خودم نداشتم که بذارم روی وبلاگ!

بگذریم...اگر خاطرتون باشه یک نظر سنجی مبنی بر انتخاب بهترین نقد نوشته شده، روی وبلاگم گذاشته بودم؛ بر این اساس نقد فیلم «توفیق اجباری» با کسب ۸ رای از مجموع ۱۵رای به عنوان بهترین نقد انتخاب شد و نقد فیلم های «پسران آجری»، «رفیق بد» و «کلاغ پر» به ترتیب دوم تا چهارم شدند، با این حساب از امروز دومین نظر سنجی با عنوان انتخاب بهترین مصاحبه آغاز شده که اگر دوست داشتید شرکت کنید.

به هر حال خیلی خیلی ممنون بابت بازدید بی حاصل شما و اظهار لطفتون و عذرخواهی شدید بابت دیر به روز کردن و یک توضیح اینکه مقدار زیادی از مطالبم فایل تایپیش گم شده واسه همین همه نوشته هام رو نتونستم رو وبلاگ بذارم و دوم اینکه مطالب به ترتیب نیست، واسه همین ازتون می خوام چنانچه خواستید بخونید از پایین یک نیم نگاهی به همش بندازید، ممنون! راستی...

                                  سال بسیار خوبی داشته باشید 

شبا که ما می خوابیم «روابط عمومی» بیداره...

رو در رو با «امير قويدل» كارگردان سينما و تلويزيون؛

همیشه تهیه کننده کارم را افسرده دیده ام

نمونه بارز يك هنرمند بي ادعا، يك هنرمند مردمي و دوست داشتني... «امير قويدل» كارگردان قديمي سينما و تلويزيون كه حداقل، آثارش در رسانه ملي از پر مخاطبان بوده است. «دايره ترديد»، «روح مهربان» و حالا هم كه با سريال ديدني «ستاره سهيل» مهمان تلويزيون شده است. قويدل در مشهد پا به عرصه گيتي گذاشته و بعد از مدتي مثل خيلي هاي ديگر به پايتخت مهاجرت كرده است، ولي هميشه دلش با مشهد و امام رضا(ع) است. حالا او به خاطر فيلم سينمايي«ترن» به عنوان كارگردان برگزيده سينماي انقلابي شناخته شده، قويدل در حالي كه پذيراي ما در هتل محل اقامتش بود با «نخست» به گفتگو نشست؛

نژادپرستي‌ از ‌نوع ‌فرهنگي

واقعاً نمي دانم گناهش گردن كيست! اصلا گناهي دارد؟ به نظر من كه نه! يعني نه به نظر من كه به نظر يكي از بزرگترين تئورسين هاي ايران...

يادداشتي بر «در شهر خبري نيست، هست!»؛

متفاوت، اما تاريخ گذشته!

«در شهر خبري نيست، هست!» خواسته تا فيلمي متفاوت باشد و شايد تا حدودي هم در اين زمينه موفق بوده، ولي مهم كيفيت هايي است كه به واسطه كميت هايي چون فروش بيشتر، خند‌ه‌هاي زوركي و به قولي «نوگرايي» از دست مي رود...

نگاهي‌به‌تاريخچه‌تعزيه‌خواني‌در‌ايران؛

سوگواري هنرمندانه

«تعزيه» نمايشي است مردمي و تجسم تلفيق فرهنگ توده و مذهب، حافظ آرمان‌هاي دروني نسل‌هاي متمادي و حاوي ويژگي هاي خارق العاده هنر نمايش و الگوي تئاتر نوين...

سرمای زمستان محو در گرمای شادی