آخرین روز حضورم در پایتخت را می خواهم برای خودم باشم، چرا که این چند روزه انقدر عرق ریخته ام که بزرگترین آرزویم یک هواخوری درست و حسابیست! تصمیم می گیرم صبح زود از خواب بلند شوم و سری به بهشت زهرا(س) بزنم، برای همین صاحبخانه را سیخ می کنم که او هم با من همراه شود، صبح به اتفاق «علیرضا» و «میکائیل» دوستش به سمت جاده قم حرکت می کنیم. به جز پدر علیرضا کسی را در بهشت زهرا نداریم، پس بلافاصله می خواهم که به قطعه هنرمندان برویم، با پرسش های زیادی بالاخره به تابلویی می رسم که روی آن نوشته شده

                                                «قطعه هنرمندان»

وارد که می شوم می بینم سر یکی از قبرها خیلی شلوغ است، بی درنگ به سمتش می روم، بله... مقبره «مرحوم محمدعلی فردین» است، یک گروه که من اسمشان را «عشق فردین» گذاشته ام دور قبر جمع شده اند و ترانه های فردین را باهم می خوانند، مراسم خوانندگی که تمام می شود هم دور هم می نشینند از خاطراتشان با فردین تعریف می کنند، آخر اکثر آنها بزرگترین افتخارشان این است که یک بار مرحوم را از نزدیک دیده اند، از لابلای صحبتهایشان می فهمم که پنجشنبه ها هم دستگاه ویدئو پخش اینجا می آورند و فیلمهای فردین را تماشا می کنند! از کنارشان رد می شوم... بیش از نیمی از صاحبان مزار را نمی شناسم چون به جز هنرمندان، فرهیختگان دیگری مثل اساتید دانشگاه و مترجمان هم میانشان دیده می شود، افسوس که سر هر قبری می رسم انگار هیچ کس زیر این خاک نیست، آن چنان غبار روی آنها نشسته که معلوم است دست کم طی یک ماه گذشته هیچ کس به دیدارشان نیامده، از «اسماعیل داور فر» که از آخرین هاشان بود تا «جهانگیر فروهر» که شاید از اولین ها باشد... ادامه مطلب را ببینید تا متوجه شوید که در قطعه هنرمندان بهشت زهرا چه می گذرد؟

دوباره تشکر، دوباره از احسان رحیم زاده! خوشبختانه مصاحبه ای که می خونید تک وتنها صورت گرفت و غیر از من کسی پاش نبود نتیجتا هیچ بنی بشری نمی تونه ادعا کنه که سوالاتش استفاده شده، نکته دوم اینکه دوستانی که ضمن ابراز لطف به اینجانب قصد پشت پا زدن رو داشتند در جریان باشند که موفق نشدند و همینطور که ملاحظه می کنید این گفتگوی من هم چاپ شد، خودم بارها به دوستان توصیه کردم که وبلاگ نباید مکانی برای ابراز خصومتهای شخصی باشه و امیدوارم این آخرین پست اینجورکی باشه!

مقابلش که می نشینی به سختی نشانه هایی از پیری در وجودش احساس می کنی، ولی خودش این موضوع را قبول ندارد. خیلی معمولی گفتگو را شروع می کند، اما وقتي سر سخن مي آید آنقدر شیرین صحبت می کند که حیفت می آید با سوالاتت صحبت کردنش را قطع کنی. تمایل چندانی به گلایه و درد دل ندارد و تاکید می کند که حرفهایش اعتراض نیست بلکه یک راهکار است ولی برخی دردها را این بار نتوانست کتمان کند. «استاد علی نصیریان» نمایش نامه های زیادی نوشته است که معروف ترینش «بلبل سرگشته» است، او از اولین کسانی است که نمایش ایرانی را در خارج از کشور روی صحنه برده ولی همیشه آثار او به احیای سنت ها و افسانه های پارسی مشهورند، گفتگوی دو ساعته ما با این هنرمند دلسوز را می خوانید؛  

آینه تمام نمای ادارات ایرانی
 

همیشه یک سری برنامه ها هستند که به اصطلاح انسان را سرکیف می آورد، این برنامه ها معمولا به صراحت حرفهای نهفته انسان را بازگو می کنند و بر همین اساس هم آنقدر روان و ساده با مخاطب ارتباط برقرار می کند که تماشاگر از اینکه یکی پیدا شده که بگوید او چه می گوید ذوق می کند و البته باور پذیری یک مجموعه عامل مهم این ذوق است، باور پذیری و همذات پنداری تمام و کمال زمانی معنا پیدا می کند که مخاطب با محیط آن برنامه نیز آشنا باشد.

یکی از مشکلاتی که همیشه خبرنگاران ـ یا حد اقل من ـ باهش درگیرم، اینه که متاسفانه خیلی از هنرمندان رو می شناسند و می دونند که مثلا فلان بازیگر آدم خوبیه یا آدم بد اخلاقیه؟ همین دونستن باعث میشه که جور دیگه فیلمشانو رو نگاه کنند، مثلا وقتی من با آقای x مصاحبه گرفتم و دیدم کلا آدم نرمالی نیست، وقتی فیلمش رو می بینم، هرقدر هم که بنده خدا کمدی باشه و بخندونه ولی من نمی تونم اون خنده هار و باور کنم و البته بالعکس اون هم صادقه، یعنی وقتی من می بینم که کسی مثل «سعید سهیلی» آدم خوبیه و همیشه با روی باز و خنده با من صحبت کرده هرجوری هست خودمو راضی می کنم که فیلماش هم خوبن! ضمن اینکه غیر از فیلماش طرفدار خودش هم می شم، واسه همین هم مدتیه که به عنوان یک خراسانی شدیدا سعید سهیلی رو دوست دارم و کاراش رو دنبال می کنم و غالبا هم طرفداریش رو می کنم، واسه همین هم هست که الان نگرانم... از وقتی که شنیدم «رضا شفیعی جم» و «جواد رضویان» بازیگران اصلی فیلم جدیدش هستند به دلم افتاده فیلم جدید سهیلی برعکس «چهار انگشتی» فیلم خوبی نمی شه، کاری از دستم بر نمیاد، فقط امیدوارم فکرم اشتباه باشه... همین!

سر کار خانم محترمه "رخشان بنی اعتماد" کارگردان نامی ایران طی یک اقدام جو گیرانه در مراسم بزرگداشت خود در لندن بدون پوشش اسلامی حاضر شد!
      
گمانه زنی ها حکایت از آن دارد که پس از بازگشت از فرنگ در روند فیلمسازی ایشان اختلالی پیش بیاد!

به جاي يادداشت؛

آنچه ما اسمش را جنجال گذاشتيم!

◄ يكم؛ انتخابات دعوت

◄ دوم ؛ اليور احمدي نژاد!

◄سوم ؛ آي با كلاه ، آي بي كلاه

◄ چهارم؛ يانگوم سه شب آمد

◄ پنجم؛ عمر شريف مارمولك مي شود!

◄ ششم؛ اعتراضات الكي

رو در رو با «امير قويدل» كارگردان سينما و تلويزيون؛

همیشه تهیه کننده کارم را افسرده دیده ام

نمونه بارز يك هنرمند بي ادعا، يك هنرمند مردمي و دوست داشتني... «امير قويدل» كارگردان قديمي سينما و تلويزيون كه حداقل، آثارش در رسانه ملي از پر مخاطبان بوده است. «دايره ترديد»، «روح مهربان» و حالا هم كه با سريال ديدني «ستاره سهيل» مهمان تلويزيون شده است. قويدل در مشهد پا به عرصه گيتي گذاشته و بعد از مدتي مثل خيلي هاي ديگر به پايتخت مهاجرت كرده است، ولي هميشه دلش با مشهد و امام رضا(ع) است. حالا او به خاطر فيلم سينمايي«ترن» به عنوان كارگردان برگزيده سينماي انقلابي شناخته شده، قويدل در حالي كه پذيراي ما در هتل محل اقامتش بود با «نخست» به گفتگو نشست؛

نژادپرستي‌ از ‌نوع ‌فرهنگي

واقعاً نمي دانم گناهش گردن كيست! اصلا گناهي دارد؟ به نظر من كه نه! يعني نه به نظر من كه به نظر يكي از بزرگترين تئورسين هاي ايران...

يادداشتي بر «در شهر خبري نيست، هست!»؛

متفاوت، اما تاريخ گذشته!

«در شهر خبري نيست، هست!» خواسته تا فيلمي متفاوت باشد و شايد تا حدودي هم در اين زمينه موفق بوده، ولي مهم كيفيت هايي است كه به واسطه كميت هايي چون فروش بيشتر، خند‌ه‌هاي زوركي و به قولي «نوگرايي» از دست مي رود...

نگاهي‌به‌تاريخچه‌تعزيه‌خواني‌در‌ايران؛

سوگواري هنرمندانه

«تعزيه» نمايشي است مردمي و تجسم تلفيق فرهنگ توده و مذهب، حافظ آرمان‌هاي دروني نسل‌هاي متمادي و حاوي ويژگي هاي خارق العاده هنر نمايش و الگوي تئاتر نوين...

سلام!

متاسفانه مطلب قابل تقدیمی نداشتم، این هفته فقط چند تا خبر کوتاه بود که انشالله تو «نخست» خوندید ولی از بین این اخبار کوتاه مهم ترینش رو میذارم:

تولد فيلسوف سينماي ايران

روز هفدهم آذرماه مصادف با تولد يكي از بزرگترين كارگردان‌هاي سينماي ايران بود.

«داريوش مهرجويي» سازنده آثار با ارزشي چون «گاو»، «هامون»، «درخت گلابي»، «مهمان مامان» و «سنتوري» در اين روز، گذشت 68 بهار از عمرش را جشن گرفت.

«نخست» ضمن تبريك به اين هنرمند فرهيخته، آرزو مي كند تا با رفع مشكل اكران «سنتوري» مسئولين هم به مهرجويي هديه تولدي بدهند.

 «پوران درخشنده» نام آشنايي در سينماي ايران است ، چه زماني كه اولين فيلمش «رابطه» را ساخت و چه حالا كه «بچه هاي ابدي» را در نوبت اكران دارد. درخشنده ، چند روزي را در مشهد سپري كرد و ما هم از اين فرصت استفاده كرديم و در ظهر يك جمعه سرد پاييزي و در دفتر يك موسسه آموزشي با او همكلام شديم. درخشنده به اكثر سوالات ما پاسخي نداد و خودش انتخاب كننده سوالات اين گفت و گو بود!

گپ و گفت خودماني "نخست" با هنرمندان؛

من براي همه شما غصه مي خورم!

گیشه را عشق است؛ سینما پر!

«كلاغ پر» فيلم گيشه پسندي است كه البته پيش از اين هم انتظار مي رفت اينگونه باشد و پيش بيني مي شد كه مثل حالا به موفقيت تجاري نسبتاً خوبي دست پيدا كند.

با اين حال تجربه هاي پيشين تهيه كنندگان كار، انتظاري فراتر از اين را در مخاطب ايجاد مي كند، اما نام كارگرداني كه فيلم اولش را مي سازد اين تصور را خنثي ميكند. آن طور كه از تبليغات فيلم برمي آيد خواسته يا ناخواسته مخاطب خود را براي تماشاي يك فيلم كمدي جذاب آماده مي كند كه البته نتيجه ديگري حاصل اين
پيش بيني است...