دست نوشته های یک روزنامه نگار آماتور

قطعه هنرمندان

mh-press — Sat, 05 Jul 2008 14:18:18 GMT

دو ساعت حضور در قطعه هنرمندان؛

ای خاک اگر سینه تو بشکافند...

آخرین روز حضورم در پایتخت را می خواهم برای خودم باشم، چرا که این چند روزه انقدر عرق ریخته ام که بزرگترین آرزویم یک هواخوری درست و حسابیست! تصمیم می گیرم صبح زود از خواب بلند شوم و سری به بهشت زهرا(س) بزنم، برای همین صاحبخانه را سیخ می کنم که او هم با من همراه شود، صبح به اتفاق «علیرضا» و «میکائیل» دوستش به سمت جاده قم حرکت می کنیم. به جز پدر علیرضا کسی را در بهشت زهرا نداریم، پس بلافاصله می خواهم که به قطعه هنرمندان برویم، با پرسش های زیادی بالاخره به تابلویی می رسم که روی آن نوشته شده

«قطعه هنرمندان»

وارد که می شوم می بینم سر یکی از قبرها خیلی شلوغ است، بی درنگ به سمتش می روم، بله... مقبره «مرحوم محمدعلی فردین» است، یک گروه که من اسمشان را «عشق فردین» گذاشته ام دور قبر جمع شده اند و ترانه های فردین را باهم می خوانند، مراسم خوانندگی که تمام می شود هم دور هم می نشینند از خاطراتشان با فردین تعریف می کنند، آخر اکثر آنها بزرگترین افتخارشان این است که یک بار مرحوم را از نزدیک دیده اند، از لابلای صحبتهایشان می فهمم که پنجشنبه ها هم دستگاه ویدئو پخش اینجا می آورند و فیلمهای فردین را تماشا می کنند! از کنارشان رد می شوم... بیش از نیمی از صاحبان مزار را نمی شناسم چون به جز هنرمندان، فرهیختگان دیگری مثل اساتید دانشگاه و مترجمان هم میانشان دیده می شود، افسوس که سر هر قبری می رسم انگار هیچ کس زیر این خاک نیست، آن چنان غبار روی آنها نشسته که معلوم است دست کم طی یک ماه گذشته هیچ کس به دیدارشان نیامده، از «اسماعیل داور فر» که از آخرین هاشان بود تا «جهانگیر فروهر» که شاید از اولین ها باشد... ادامه مطلب را ببینید تا متوجه شوید که در قطعه هنرمندان بهشت زهرا چه می گذرد؟

كاش تهران هنوز طهران بود!

mh-press — Thu, 03 Jul 2008 18:41:18 GMT

اینجا تهران است... من هستم، خدا هست و ميليونها اتومبيل كه با بوق هاي مكررشان اعصاب راحت را از تو گرفته اند، دارم ديوانه مي شوم، از آمدنم پشيمانم ولي به اين اميد دارم كه فردا بازمي گردم، تا حدودي پشيمان شده ام كه زندگيم را به اينجا منتقل كنم ولي همچنان مصر هستم به اين كار، به همين زودي...

در ضمن گزارش ها و خبرهاي جالبي هم دارم كه نوشتنش در مجال اين كافي نت گران قيمت نيست، به مشهد كه رسيدم كاملا توضيح ميدهم كه در جشن منتقدان چه گذشت و يا چرا چهار مامور گشت ارشاد يك دختر را در ايستگاه مترو ميرداماد مثل سگ زدند و دخترك بيهوش شد و توضيح مي دهم كه در موزه سينما چه گذشت، البته اين آخري با كلي عكسه... منتظر باشيد!

بازی وبلاگی

mh-press — Thu, 26 Jun 2008 20:56:18 GMT

روزی که داشتم با مهندس پژمان مصاحبه می کردم، یک اتفاق جالب افتاد، بعد که فکر کردم دیدم تا حالا تو مصاحبه هام از این دست اتفاقات زیاد بوده، با خودم گفتم حتما برای همه بوده چیزهایی بوده که اون مصاحبه رو به گفتگویی خاطره انگیز بدل کرده، واسه همین بد ندیدم که همه خبرنگارها رو به یک بازی وبلاگی که الان تو این دنیای مجازی تا حدودی رسمیت هم پیدا کرده دعوت کنم و اون اینه که هرکسی بیاد و خاطره انگیزترین مصاحبه اش رو بنویسه و بگه که چرا اون مصاحبه براش جالب بوده؛

* شما هم تو ادامه مطلب بخونید و خودتون بنویسید...

روز مادر مبارک!

mh-press — Mon, 23 Jun 2008 11:57:18 GMT

داد معشوقه به عاشق پیغام *** که کند مادر تو با من جنگ

نگـاه غضـب آلــوده زنــد *** بر دل نازک من تیر خدنگ

مادر سنگ دلت تا زنـدست *** شهد در کام من و توست شرنگ

گر تو خواهی به وصالم برسی *** باید این ساعت بی خوف و درنگ

روی و سینه تنگـش بــدری *** دل برون آری از آن سینه تنگ

عـاشـق بـی خـرد ناهنـجار *** نه بل آن فاسق بی عصمت و ننگ

رفت و مادر را افکند به خاک *** سینه بدرید و دل آورد به چنگ

قصد سر منزل معشوقه نـمود *** دل مادر به کفش چون نارنگ

ازقضا خورد دم در به زمیــن *** و اندکی رنجه شد او را آرنگ

آن دل گرم که جان داشت هنوز *** اوفتاد از کف آن بی فرهنگ

از زمین باز چو برخاست نمود *** پی برداشتن دل، آهنگ

آه دست پسرم یافت خراش * وای پای پسرم خورد به سنگ

گفتگو با شهردار مشهد

mh-press — Sun, 22 Jun 2008 12:11:18 GMT

گفتگوي اختصاصي «نخست» با شهردار مشهد؛

رفع برخي مشکلات از اراده ما خارج است

اوايل سال 86 بود كه «مهندس سيد محمد پژمان» بر منصب شهرداري مشهد تكيه زد و سكان مسؤوليت اين كلانشهر مذهبي را به دست گرفت، شهردار مشهد از زماني كه سمتش در استانداري را وداع گفته و به ساختمان بزرگ شهرداری پا گذاشته قدم هاي بزرگي در راستاي تبديل مشهد به شهر ملي برداشته است، البته خودش همانقدر كه از فعاليت خودش و همكارانش در اين زمينه رضايت دارد به همان اندازه هم انگيزه براي بهتر شدن در خود مي بيند و دائما با اشاره به اين فعاليتهاي گسترده صورت گرفته، هنوز آنها را ناكافي مي داند، «مهندس پژمان» كه خضوع و فروتني از شاخصه هاي شخصيتي اوست در ظهر يك روز كاري ميزبان مدير مسؤول، عكاس و خبرنگار »نخست» بود، گفتگوي زير حاصل اين ملاقات يك ساعته با كسي است كه شايعه استاندار شدن او هم به گوش مي رسد، خودش كه اين خبر را نه تاييد كرد و نه تكذيب!

تسلیت

mh-press — Wed, 11 Jun 2008 11:38:18 GMT

گفتگو با محمد رحمانیان

mh-press — Tue, 10 Jun 2008 10:10:18 GMT

دوباره تشکر، دوباره از احسان رحیم زاده! خوشبختانه مصاحبه ای که می خونید تک وتنها صورت گرفت و غیر از من کسی پاش نبود نتیجتا هیچ بنی بشری نمی تونه ادعا کنه که سوالاتش استفاده شده، نکته دوم اینکه دوستانی که ضمن ابراز لطف به اینجانب قصد پشت پا زدن رو داشتند در جریان باشند که موفق نشدند و همینطور که ملاحظه می کنید این گفتگوی من هم چاپ شد، خودم بارها به دوستان توصیه کردم که وبلاگ نباید مکانی برای ابراز خصومتهای شخصی باشه و امیدوارم این آخرین پست اینجورکی باشه!

گفتگو با «محمد رحمانیان» نویسنده و کارگردان برجسته تئاتر؛

یک سروگردن از تئاتر غرب بالاتر هستیم

•روزنامه جام جم

همیشه در عالم هنر افراد انگشت شماري هستند که نامشان مي تواند تضمين موفقيت نسبي یک اثر هنری باشد، نامی که شاید اصلا مردم به خاطر همین به تماشای آن اثر می نشینند. «محمد رحمانیان» هم از همین افراد است که تا به حال تک تک آثار او چه تلویزیونی و چه در عرصه هنرهای نمایشی با اقبال بالاي هنر دوستان روبرو شده است. او نمایشنامه نویسی را با متن «سرود سرخ برادری» آغاز کرد و از همان سال تا الان به استثنای 9سالی که ممنوع الکار بود به طور مداوم فعالیت داشته است. آخرین کاری که از رحمانیان در تلویزیون پخش شد مجموعه نمایشی «توی گوش سالمم زمزمه کن» بود که در اوقات استراحت ظهرگاهی، مهمان خانه های مردم شده بود و آخرین اثر او در عرصه هنرهای نمایشی نمایش «عشقه» بود که سال گذشته روی صحنه رفت. در سینما هم کم و بیش فعالیت نویسندگی دارد اما خودش می گوید که علاقه ندارد زورکی سینمایی شود! مدتی هم هست که او را به عنوان کارشناس حوزه نمایش برنامه «دو قدم مانده به صبح» می بینیم. «محمد رحمانیان» علی رغم مشکلاتی که شکستگی پایش برایش بوجود آورده بود، در گفتگویی یک ساعته با ما حاضر شد که حاصلش را می خوانید؛

mh-press — Mon, 02 Jun 2008 10:09:55 GMT

به روزم!

گفتگو با علی نصیریان

mh-press — Fri, 16 May 2008 11:51:18 GMT

همین اول کاری یک تشکر خیلی ویژه بکنم احسان رحیم زاده از عزیز که تو ویراستاری این مصاحبه خیلی کمکم کرد و عرض ادب مخصوصی داشته باشم خدمت همه بزرگوارانی که بعد از این مصاحبه هرچی خواستند پشت سر من گفتند! من اصلا قصد تعریف و تمجید از خودم را ندارم و به هیچ عنوان به خودم اجازه بی حرمتی به دیگران را نمی دهم، ولی با توجه به حرف و حدیث های پیش آمده باید بگم که یک پیامکی چند روز پیش به دستم رسید با این متن:

هرچه بیشتر اوج بگیری از نظر اونهایی که قادر به پرواز نیستند کوچکتر به نظر میای!

پای صحبت «علی نصیریان» پیشکسوت سینما، تئاتر و تلویزیون

همیشه اولین نگاه تعیین کننده است

۰ روزنامه جام جم

۰ سینمـــــای ما

مقابلش که می نشینی به سختی نشانه هایی از پیری در وجودش احساس می کنی، ولی خودش این موضوع را قبول ندارد. خیلی معمولی گفتگو را شروع می کند، اما وقتي سر سخن مي آید آنقدر شیرین صحبت می کند که حیفت می آید با سوالاتت صحبت کردنش را قطع کنی. تمایل چندانی به گلایه و درد دل ندارد و تاکید می کند که حرفهایش اعتراض نیست بلکه یک راهکار است ولی برخی دردها را این بار نتوانست کتمان کند. «استاد علی نصیریان» نمایش نامه های زیادی نوشته است که معروف ترینش «بلبل سرگشته» است، او از اولین کسانی است که نمایش ایرانی را در خارج از کشور روی صحنه برده ولی همیشه آثار او به احیای سنت ها و افسانه های پارسی مشهورند، گفتگوی دو ساعته ما با این هنرمند دلسوز را می خوانید؛

یادداشتی بر مدیر کل

mh-press — Wed, 07 May 2008 11:59:18 GMT

«مدیرکل»؛

آینه تمام نمای ادارات ایرانی

همیشه یک سری برنامه ها هستند که به اصطلاح انسان را سرکیف می آورد، این برنامه ها معمولا به صراحت حرفهای نهفته انسان را بازگو می کنند و بر همین اساس هم آنقدر روان و ساده با مخاطب ارتباط برقرار می کند که تماشاگر از اینکه یکی پیدا شده که بگوید او چه می گوید ذوق می کند و البته باور پذیری یک مجموعه عامل مهم این ذوق است، باور پذیری و همذات پنداری تمام و کمال زمانی معنا پیدا می کند که مخاطب با محیط آن برنامه نیز آشنا باشد.